Wat doe je met de trouwringen van overleden ouders ?

Voor die vraag werd ik gesteld. Als houtsnijder en meubelmaker had ik al snel een vaag idee. Maar, eerst maar een kijken wat het internet hierover te vertellen had. Een 1e optie is het verkopen van de ringen voor de goudwaarde. Maar ja, de ringen waar het over ging wogen samen 6 gram en de hoogste bieding kwam daarmee uit op Eur 120. Dit bedrag stond echter in geen verhouding tot de emotionele waarde. Een 2e optie is het laten “verbouwen” van de ringen tot een ander sieraad, bijvoorbeeld door een goudsmid. Dat is zeker een mogelijkheid maar ja er was in dit geval geen vrouwelijke kandidaat voor het dragen van een eventueel nieuw sieraad.

Toen ik met Annette op vakantie was in Limburg hadden we een gesprekje met de eigenaresse van een antiekzaak. Toen ik het onderwerp ter sprake bracht, vertelde zij dat het van ouds in Limburg de gewoonte was om de trouwringen te bewaren, waarbij de voornaamste stelregel was dat de oudste zoon de ring van zijn vader bewaarde en de oudste dochter de ring van haar moeder.

Ja, bewaren, maar hoe dan ? En hoe kun je dan de emotionele waarde “vasthouden” ? Daar heb ik een tijdje mee gestoeid en zie hier het resultaat. Het is een wandconsole waarin een klein laatje waarin de ringen worden bewaard. Op de console een gesneden sierlijstje waarin de trouwfoto van de ouders. Je hangt het op een mooi plekje en op jouw moment loop je er eens heen, kortom een herinneringsmonumentje.